و هيچ‌يك از شرح‌حال‌نويسان ضمن بررسى آثار بهائى از اين اثر نام نبرده‌اند . همچنين محتواى آن ، كه تفسيرى از وحدت وجود به شيوهء ابن عربى است ، مطابق عقيده و مشرب بهائى نيست . از برجسته‌ترين آثار چاپ‌شده بهائى ، مىتوان از اين‌ها نام برد : مشرق الشمسين و اكسير السعادتين ( تأليف 1015 ) ، كه ارائهء فقه استدلالى شيعه بر مبناى قرآن ( آيات الاحكام ) و حديث است . اين اثر داراى مقدمهء بسيار مهمى در تقسيم احاديث و معانى برخى اصطلاحات حديثى نزد قدما و توجيه و تعليل اين تقسيم‌بندى است . از اثر مذكور تنها باب طهارت نگاشته شده و بهائى در آن از حدود چهارصد حديث صحيح و حسن بهره برده است ؛ جامع عباسى ، از نخستين و معروف‌ترين رساله‌هاى عمليّه به زبان فارسى ؛ حبل المتين فى احكام احكام الدّين تأليف 1007 ) ، در فقه كه تا پايان صلاة نوشته شده و در آن به شرح و تفسير بيش از يك‌هزار حديث فقهى پرداخته است ؛ الاثنا عشريّات الخمس ، نام پنج رسالهء ( تأليف 1012 - 1025 ) فقهى به نام الاثنا عشرية در پنج باب طهارت ، صلات ، زكات ، خمس ، صوم و حج است . بهائى در اين اثر بديع ، مسائل فقهى هر باب را به قسمى ابتكارى بر عدد دوازده تطبيق كرده است ، خود وى نيز بر آن شرح نگاشته است . زبدة الاصول ، اين كتاب تا مدتها كتاب درسى حوزه‌هاى علمى شيعه بود و داراى بيش از چهل شرح و حاشيه و نظم است . الوجيزة فى دراية الحديث ( تأليف 1010 ) ، از كتب درسى مرسوم حوزه بوده و داراى شروح متعدد است . بهايى اين اثر را به عنوان مقدّمه براثر ديگرش ، حبل المتين ، نگاشته است . الأربعون حديثا ( تأليف 995 ) معروف به اربعين بهائى .